قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : طَلَبُ اَلْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ وَ هُوَ عِلْمُ اَلْأَنْفُسِ فَيَجِبُ أَنْ يَكُونَ نَفْسُ اَلْمُؤْمِنِ عَلَى كُلِّ حَالٍ فِي شُكْرٍ أَوْ عُذْرٍ عَلَى مَعْنَى إِنْ قُبِلَ فَفَضْلٌ وَ إِنْ رُدَّ فَعَدْلٌ وَ يُطَالِعَ اَلْحَرَكَاتِ فِي اَلطَّاعَاتِ بِالتَّوْفِيقِ وَ يُطَالِعَ اَلسُّكُونَ عَنِ اَلْمَعَاصِي بِالْعِصْمَةِ وَ قِوَامُ ذَلِكَ كُلِّهِ بِالاِفْتِقَارِ إِلَى اَللَّهِ وَ اَلاِضْطِرَارِ إِلَيْهِ وَ اَلْخُشُوعِ وَ اَلْخُضُوعِ وَ مِفْتَاحُهَا اَلْإِنَابَةُ إِلَى اَللَّهِ مَعَ قِصَرِ اَلْأَمَلِ بِدَوَامِ ذِكْرِ اَلْمَوْتِ وَ عِيَانِ اَلْمَوْقِفِ بَيْنَ يَدَيِ اَلْجَبَّارِ لِأَنَّ فِي ذَلِكَ رَاحَةً مِنَ اَلْحَبْسِ وَ نَجَاةً مِنَ اَلْعَدُوِّ وَ سَلاَمَةَ اَلنَّفْسِ وَ اَلْإِخْلاَصَ فِي اَلطَّاعَةِ بِالتَّوْفِيقِ وَ أَصْلُ ذَلِكَ أَنْ يُرَدَّ اَلْعُمُرُ إِلَى يَوْمٍ وَاحِدٍ.

بحارالأنوار (جلد ۶۷و۶۸) / ترجمه موسوی همدانی ; ج ۱ ص ۶۸

رسول اكرم صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود تحصيل علم و دانش بر هر مرد و زن مسلمان واجب و لازم است و اين علم و معرفتى كه بر هر كس واجب است عبارت است از علم نفس و شناخت خويشتن بنا بر اين انسان بايد هميشه در حال شكر و سپاسگزارى باشد يا حالت عذر خواستن و معذرت خواهى داشته باشد باين معنى كه اگر كارها و اعمالش مورد قبول حق قرار گرفت اين خود فضل و كرمى است و اگر مردود شد و پذيرفته نشد عدالت محض است نه اينكه در حق او ستم شده باشد و حركت در مسير اطاعت و فرمانبرى را با توفيق الهى بداند و همچنين خوددارى از گناه و معصيت را بحفظ‍‌ و نگهدارى خدا ببيند و البته اساس و پايه اينها همه به اين است كه انسان در خود احساس فقر و نياز بخدا را نموده و محتاج به او بداند و خود را در برابر او ترسان و فروتن ببيند و رمز و كليد اين حالت.بازگشت بخدا و توبه و انابه است با كوتاه كردن آرزوهاى دور و دراز بوسيله ياد مرگ و هميشه در نظر گرفتن آن و ايستادن و بازداشت در آن جهان براى حساب.چون در اين گونه شناخت و معرفت آسايش و آزادى از هر گونه قيود بيجا و رهائى از چنگال دشمن و سلامت نفس و روح از پليديها و خالص نمودن عبادت و طاعت بتوفيق خدا هست و ريشه اينها اين است كه فرض شود عمر و مدت زندگانى يك روز است.