هدف از عبادت

إِنَّنِيٓ أَنَا ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدۡنِي وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ (سوره طه/آیه 14)

من خداى يكتايم، معبودى جز من نيست، مرا عبادت كن و براى من نماز را به‌پادار

عبادت، وسیله و ابزار نیست. هدف است. عبادت، کمال انسان است.

هر موجودی کمالی دارد. کمال یک درخت سیب در دادن سیبهای سالم و خوب است. کمال یک دزد، در انجام دزدی های بزرگ و حرفه ای است. کمال یک قاتل در قتل وحشیانه است اما کمال انسان در بندگی است. عبادت یا بندگی، کمال حقیقی انسان است. یعنی انسانی جامعتر است که عبادتش جامعتر است.

عبادت، تسلیم معبود بودن است. نماز، نشانه عبادت است. نماز می خوانم چون پروردگارم دوست دارد. چون او دستور داده است.

عبادت، یعنی ظهور معبود؛ عابد مظهر معبود است. هر چه عابد بهتر و بیشتر بتواند معبود را نشان دهد، عبادتش جامعتر است. مانند تصویر در آینه، که از خود چیزی ندارد. هر چه نشان می دهد متعلق به شخصی است که جلوی آینه ایستاده است.

همه جهان خلقت، عبد پروردگار هستند و هر یک از جهتی او را نشان می دهند:

إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمَٰنِ عَبْدًا ﴿٩٣﴾

هیچ کس در آسمان ها و زمین نیست مگر اینکه [ذاتاً] بنده [و مملوک] به سوی [خدای] رحمان می آید. (سوره مریم/۹۳)

اما انسان علاوه بر این عبادت، این اختیار را دارد که با تزکیه و پاک کردن نفس خود، آینه تمام نمای اسماء و صفات خداوند شود.