خدای غنی؛ انسان نیازمند

يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ﴿۱۵﴾

اى مردم شما به خدا نيازمنديد و تنها خداست كه بى نياز ستوده است (سوره فاطر/ آیه ۱۵)

فقر انسان ذاتی است یعنی برطرف شدنی نیست. انسان که ذاتا فقیر است، فقرش به هیچ صورت برطرف نمی شود.

برعکی خداوند که غنا و بی نیازیش ذاتی است و هرگز فقیر نمی شود.

شاید انسان توهم کند که در اثر ثروت مالی و قدرت جسمی یا مقامی، اندکی از فقرش کاسته شده است، اما قرآن کریم یادآوری می کند که انسان سراسر وجودش، فقر محض است.

توجه به این فقر، ثروت واقعی است. هر کس بیشتر به این فقر پی ببرد و فقر خود را بفهمد، بیشتر به معرفت خدای غنی پی برده است و در حقیقت به خدا نزدیکتر شده است.

برترین انسانی که به فقر خود پی برده، رسول الله (ص) است که فرمود: "الفقر فخری و به أفتخر علی سائر الانبیاء؛ فقر باعث فخر من است و به سبب آن بر سایر انبیا افتخار می کنم".(علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 69، ص 56؛ مستدرک وسائل، ج 11، ص 173، باب 4.)

پس از رسول الله(ص)، انبیای الهی و امامان معصوم ع هستند که با اقتدای به رسول الله ص ، خود را نمی دیدند و جهان را سراسر توحید می دیدند.

همه انسانها می توانند با بهره گیری از فرامین پیشوایان الهی، خود بینی را کنار بگذارند و به فقر ذاتی خود پی ببرند. اگر در فقر مطلق هستیم، خود بینی چرا؟

اصلا خودی وجود ندارد که بتواند انسان را از خدا غافل کند.

شهود ، ملکوت ، کنار رفتن پرده ها...